گل که در باغ شکفت

می‌توان گفت که:

             این جنس غریب – غرضم بوی خوش است –

                                   باید از پنجره باد به اقصای بلاد

                                       هیچ صادر نشود؟!

مثل این است که آدم – آدم؟ -

روی یک تکه مقوا بنویسد که:

                           " زمین برهوت

 باید اصلاً به خیال دهن تَف‌زده‌اش

 طعم باران متبادر نشود"!

                      و بکوبد وسط قلب کویر!

***

گل که در باغ شکفت

گفتنی‌های معطر را گفت

      و شما سوی یک تکه مقوا رفتید...

          باد بر حرف شما قهقهه سر داد و گذشت

                          و کویر

             یادِ بارانِ فراوانِ بهار

                        یاد انبوهی ِ جنگل افتاد

                                    و شما وا رفتید!

معجزی بود شگفت:

 در کتاب برهوتی که شما

                 صفحه‌بندش بودید

ناگهان مبحث گلها وا شد

            و دهان های شما رسوا شد...

الغرض باد وزید

      و ورق ها برگشت

                    پس از آن

 انتشارات شما بوی غلطنامه گرفت!

***

اندکی شرم کنید

        تا به کی می خواهید

                 آب در هاون اندیشه خود نرم کنید؟!

 گل که در باغ شکفت

                                    گفتنی های معطر را گفت ...

پ . ن : در حال و هوای این روزها ، که هم سالگشت پیروزی انقلاب اسلامی مردم ایران و هم فراگیری موج لحظه افزون ِ بیداری امت اسلامی بخصوص در خاورمیانه عربی است ، شعر ِ « گفتنی های معطر» ِ زنده یاد سید حسن حسینی ، حسابی مناسبت دارد!